Taniec
Céilí, step i taniec sean-nós
Trzy nurty tańca irlandzkiego, które można spotkać na kolacji z pokazem — od grupowych figur céilí po improwizowany, niski sean-nós.
Wybierz wieczór nad Liffey ↗Szybka odpowiedź
Taniec irlandzki ma trzy główne nurty. Tańce céilí to tańce grupowe oparte na figurach i formacjach, z prostym krokiem. Step dance to solowy styl sceniczny, z nieruchomą górną partią ciała i szybkimi, precyzyjnymi stopami, który zasłynął na scenie od 1994 roku. Sean-nós to starszy, improwizowany styl solowy, tańczony nisko przy ziemi z luźnymi ramionami. Kolacja z pokazem zwykle umieszcza tancerzy stepowych na scenie i kończy się céilí dla publiczności.
Céilí: taniec w grupie
Tańce céilí to irlandzkie społeczne tańce grupowe. Tańczy je od dwóch do szesnastu osób, a sedno tkwi w figurach i formacjach, nie w wymyślnych krokach: linie naprzeciw siebie, kręgi, tańce długie i kadrylowe kwadraty. Wiele z nich odrodzono podczas irlandzkiego odrodzenia kulturalnego na początku XX wieku, a później skodyfikowano — około trzydziestu stanowi podstawę egzaminu dla nauczycieli tańca céilí. Na towarzyskim céilí wybiera się najłatwiejsze tańce, więc nowicjusz może podążać za krokami, podczas gdy doświadczony tancerz wywołuje figury.
Step dance: styl sceniczny
Step dance to styl, który większość odwiedzających sobie wyobraża: tułów nieruchomy i wyprostowany, stopy poruszają się szybko i precyzyjnie, często na palcach. Dzieli się ze względu na obuwie. Tańce w miękkich butach to m.in. reel i slip jig; tańce w twardych butach, takie jak hornpipe i treble jig, dodają stukot buta jako perkusję. Styl został ustandaryzowany do celów konkursowych przez Irish Dancing Commission, powołaną w 1929 roku, a globalną publiczność zdobył po tym, jak irlandzki występ taneczny w przerwie Konkursu Piosenki Eurowizji w 1994 roku przerodził się w objazdowe przedstawienie sceniczne.
Dlaczego ramiona pozostają nieruchome
Jedna z opowieści kryjących się za słynną nieruchomością sięga wędrownych mistrzów tańca, którzy nauczali w całej Irlandii w XVIII i na początku XIX wieku. Miejsca były niewielkie, więc tańce często prezentowano na blatach stołów, a nawet na denkach beczek, co nie pozostawiało miejsca na szerokie ruchy ramion ani przemieszczanie się po parkiecie. Wikipedia wiąże te ciasne sceny z ramionami trzymanymi przy bokach we wczesnych stylach. Współcześni tancerze sceniczni często używają ramion swobodniej, ale przepisy konkursowe wciąż wymagają trzymania ich w dole.
Sean-nós: dawny styl
Sean-nós oznacza „dawny styl", a nazwa ta obejmuje zarówno sposób śpiewania, jak i sposób tańczenia. Jako taniec jest formą solową: nisko przy ziemi, improwizowaną rather niż choreografowaną, z ramionami swobodnie kołyszącymi się i stopami wybijającymi akcentowany rytm melodii, krok znany jako batter. Nie ma ustalonego kostiumu ani wymaganej postawy poza rozsądnie wyprostowaną sylwetką. Tancerze często występują na zmianę, czerpiąc energię jeden od drugiego, co czyni to bliższym rozmowie niż rutynie.
Taniec ze szczotką
Tancerze w przedstawieniu na Bachelors Walk włączają do swojego programu taniec ze szczotką. Opisuje się go jako bardziej wyspecjalizowaną formę tańca sean-nós, więc należy spodziewać się czegoś w swobodniejszym, improwizowanym duchu dawnego stylu, a nie wyćwiczonego szeregu tancerzy step dance. Dokładny sposób inscenizacji zależy od wykonawców danego wieczoru. Jako gałąź sean-nós należy do tradycji osobistych, improwizowanych kroków tańczonych blisko podłogi, a nie wysokich kopnięć konkursowego step dance.
Set dancing, kuzyn céilí
Set dancing to druga tradycja towarzyska, o której możesz usłyszeć. Tańczy się ją przede wszystkim dla przyjemności, a nie dla rywalizacji, i zapożycza część misternych kroków step dance, co sprawia, że z perspektywy obserwatora wygląda na bardziej zajętą niż taniec céilí. Irlandzki taniec grupowy jako całość zawdzięcza wiele francuskiej kadryl, która silnie na niego wpłynęła pod koniec XVIII wieku. Na kolacji z pokazem raczej nie nauczysz się pełnego setu, ale jeśli spodoba ci się céilí, set dancing to następna rzecz, której warto poszukać.
Źródła